JAVAANSE JONGENS

Met enigszins schrale billen laten we het straatarme toeristische deel van Bali achter ons. We hebben geen zin in diarree in een bus dus vliegen we met LionAir naar Yogyakarta. Wij mogen Yogya zeggen. Yogya is bekend van een mooie lijst Unesco werelderfgoed dat in een aardbeving in 2006 behoorlijk beschadigd raakte. Dit vertellen de folders er niet bij. Zo zijn de wereldberoemde tempels voornamelijk een melkkoe van de overheid geworden – als buitenlander betaal je maar liefst tien keer de normale toegangsprijs, verdubbel dit voor toegang met een zonsopgang. Als we een reis tip mogen geven dan is het dat de zon niet te koop is.

Yogyakarta heeft een verrassend goede vibe. Oprecht behulpzame mensen, meter taxi’s vanaf het vliegveld en zelfs een opkomende koffiecultuur – we drinken Javaanse bonen uit een Duits filter in een Melbouriaans aandoend hipster café. Overal wordt bier verkocht, we waren even bang dat dat niet mocht van Mo, maar slechts de buitenproportioneel harde oproep tot het ochtendgebed herinnert ons er aan dat we in een islamitisch land zijn.

IMG_3026

Drie dagen later nemen we de trein naar Panangbaran(ofzo), althans we nemen een trein naar Banjar waar we gesommeerd worden een taxi naar de bushalte te nemen. Geen taxi te bekennen, wel worden we in een fietstaxi gedwongen. De zeer behulpzame lul-van- een-vent stopt onderweg bij taxichauffeurs, een minibus en andere fietstaxi’s, tot er eindelijk een bushalte in zicht komt. Een bus rijdt met een rotvaart op ons af. “Panangababaran no english!”. De conducteur begint met het inladen van onze spullen en voor we er erg in hebben zitten we in een bus die zijn laatste service beurt in de jaren 60 heeft gehad. Het is warm maar gelukkig staat de deur open en zowel de chauffeur als de conducteur lijken erg tevreden met de dagomzet.

In het hotel boeken we een tour naar de groene vallei. Geen idee wat het behelst maar een hele dag vermaak voor 20 euro per persoon kunnen we niet afslaan. Het blijkt dat we de hele dag in het water drijven, van rotsen afspringen en bijna verdrinken in een onverantwoord hard kolkende rivier. De gidsen, met zwemvest, maken zich in ieder geval niet druk, terwijl wij onder boten en rotsen verdwijnen. Ons gezelschap bestaat uit 2 Nederlandse, 2 Belgen en 2 Australiërs van 73. De Australische man is boos omdat zijn zoon hem te oud genoemd heeft. Hij springt overal als eerste van af met een ongekende verbetenheid. De Vlaamse meisjes staren voor zich uit terwijl wij Hollanders ter kennismaking onze favoriete anticonceptie bespreken. Heerlijke dag.

IMG_3030