WEST-AUSTRALIE I

We hebben het gehaald. De droogste staat ingeruild voor het onbekende – lees kou en onverwacht veel regen. We rijden door naar Cape le Grand National Park. Blauwe baaien, zandstranden. Geen vliegen en slecht een enkele mug, die slechts de enkels van Anouk blieven. Niet gewend aan het nieuwe tijdsverschil maken we een wandeling in de schemering. Als de zon weer op komt beklimmen we Frenchmen Peak, een draak van een kilometer. Vermoeid schakelt Anouk een keer of 4 verkeerd in het korte ritje naar Esperance. Vooralsnog is de Mazda vergevingsgezind, maar daar zal later verandering in komen. In Esperance regent het dus ontkom ik weer aan de verdrinkingsdood met surfplank.

Het volgende nationale park is voor 21 miljoen opgeknapt, maar komt niet in de buurt van Le Grand. We kamperen er maar er valt niets te zwemmen. De volgende spot staat in de zomer helemaal vol met semi permanente asocialen, maar nu, in de herfst hebben we een blauwe baai voor onszelf, compleet met rotspartij en een zon die net niet in de zee onder gaat. We besluiten direct om twee nachten te blijven. Als erkent vogeloloog en amateurbioloog worden we verrast door de magische werking die onze verlichting heeft op het natuurlijke leven om de bus. Tijdens het koken vliegen de eerste kevers als in slow motion tegen onze bus en benen. De lokale knaagdieren komen in hordes op dit feestmaal afgerend en verslinden de insecten luid knagend. De gekke beesten begeleiden je zelfs naar het toilet. Toen bleek dat het niet om ratten ging leek alles in orde, maar daar zal later verandering in komen.
Albany, de oudste stad van WA is zowaar de moeite van het bezoeken waard. De vrouw van het bosbeheer kantoor vatte het samen als ‘het beste wat het westen te bieden heeft, ik ben zelfs nog nooit buiten WA geweest’.

We rijden door naar de zoveelste blauwe baai en bezoeken de vallei van de reuzen. De enorme bomen kun je vanaf een loopbrug bekijken, of als je zoals wij daar geen 25 dollar voor over hebt, vanaf de grond. Ze blijken vanaf de grond zelfs nog hoger te zijn!

De kampeer app kondigt een rivier oversteek aan, maar goddank blijft die ons bespaart vanuit onze richting. We hebben een hut met kachel, voor nop, met dank aan het bosbeheer. Het hout ligt op gestapeld onder de hut. Langzaam warmen we ons voor wat nog komen gaat.