Bicycle Lane

Geheel in stijl, verplaatsen wij ons per fiets. Anouk op een nieuwe. Ik op een weggevertje. Het weggevertje vertoont wat gebreken. Om te beginnen is het frame aan de kleine kant. Net als de helm.* (Ik weiger geld uit te geven aan iets doms als een fietshelm, ik ben toch geen Duitser.) Dit tot jolijt van Anouk, vrienden, collega’s en wandelaars die in het park al dan niet hun hond uitlaten. In de afgelopen maanden is mijn bolide gezakt op de ranglijst van middenmoter naar ‘godverdomme-kut-fiets-ik-ga-wel-met de-bus’. Wat in de jaren zeventig nog doorging voor een moderne 15 versnellingen heb ik eigenhandig terug gesleuteld naar een iets te zware eens-versnelling. Melbourne is dan wel ‘vlak’ maar zo voelt het niet in het korte stukje vals plat naar de supermarkt.

Vandaag was het summum. Ik keek, al rijdend, naar beneden en zie nog net de trapper definitief afbreken. De stukjes ijzer, die bij het meermaals terugdraaien van de trapper aan beide kanten naar buiten sijpelden, bleken stukjes schroefdraad. Als kapitein haak step ik voorwaarts. Gelukkig is het niet ver naar mijn werk. Ik ben namelijk weer ontwerper; op loopafstand van huis. Het kan gek lopen.

*Ik gun jullie een foto, maar de helm is verdwenen. Althans, hij zit niet meer op mijn hoofd en zat ook niet meer vast aan mijn fiets.