no door knockers

Na vele vriendelijk afwijzingen en het voornamelijk uitblijven van reacties, klonk zelfs de sales positie bij een promotie en marketing bedrijf mij als muziek in de oren. REIZIGERS WELKOM. De schreeuwende vacaturetekst zou niet het enige zijn dat tegen me zou schreeuwen. Na het versturen van een SMS met persoonsgegevens werd ik gefeliciteerd en uitgenodigd voor een gesprek. DRESS TO IMPRESS.

Ongestreken stap ik in mijn minst gevlekte blouse het kantoor aan de andere kant van de stad in. De uitleg is kort. Duizenden dollars vallen er te verdienen met het overheidsplan dat het mogelijk maakt om gratis levensgevaarlijke halogeen lampjes te vervangen door gratis LED lampjes, GRATIS. Alles wat wij geluksvogels hoeven te doen is aankloppen bij mensen en ze wijzen op deze fantastische mogelijkheid. Eitje.

Voordat we het veld in worden gestuurd worden we getrakteerd op een twee uur durende spoedcursus verkooptechnieken. Het gevolg hiervan is dat ik mijn klanten spiegel, dol ben op kinderen/huisdieren, en vooral niet moet vergeten de deal te sluiten terwijl ik prietpraat met een onverstaanbare Griekse/Italiaanse/Australische vrouw over het weer/kleinkind/prachtige tuin en OF ZE WEL KORTING KRIJGEN OP HUN ENERGIEREKENING EN DAT HET INDERDAAD SUPER WARM IS.

Het goede nieuws is dat we na drie dagen een loonsverhoging kregen en dat ik niet volkomen hopeloos ben in het aansmeren van gratis lampjes die de meeste mensen al hebben.

Het slechte nieuws is dat iedere dag begint met een uur ‘training’. We geven elkaar flink wat high fives en verdelen ons in teams. Daarna wordt de muziek zo hard gezet dat ik geen idee heb wat er gezegd wordt. We doen een rollenspelletje en luisteren naar de immer tegenvallende resultaten voordat we in een busje klimmen waar de muziek nog harder staat. Op naar de zoveelste inwisselbare voorstad van Melbourne.