Taxi

Taxichauffeurs in Kuala lumpur zijn verplicht om hun meter aan te zetten. Tussen 5 en 7 ’s middags kan je dit mooi vergeten. Als je geen chauffeurs kent is het uberhaupt lastig om een taxi te vinden rond dit tijdstip. Liever geen rit dan een eerlijke rit is een eeuwenoude Maleisische wandspreuk die heeft geresulteerd in erg weinig ritten rond de spits. De woede over nep taxis van UBER gemengd met lange onvruchtbare diensten heeft ervoor gezorgd dat ongeveer de helft van de ritten begeleid wordt door een slecht verstaanbaar Engels-Hindoestaanse-klaagzang op het leven. Een enkeling is echter uitgesproken vrolijk.

“Ja ik neem de snelweg, dat is veel goedkoper nu, we staan in de stad uren in de file, laatst toeristen, wilde perse op GPS, ik zeg GPS oke meneer, 50 ringgit op de meter, deze route voor jullie onder de 20 ringgit, la.”

De telefoon gaat. We gaan met 140 een bocht in.

“Ja Hallo, mijn vrouw, 1 dood? Goed goed – ja nog even, toeristen.”

De verbinding wordt verbroken. “Weet je waarom ik blij ben? Hij is dood. Gangfight, 14 jaar geleden heeft hij mijn vingers afgesneden in een Cafe.” Als bewijs zwengelt hij een peace teken en een halve duim tussen de voorstoelen. Maar er is meer. Hij stroopt zijn mouw op en de volgende oorlogswond wordt getoond; een indrukwekkend gat in de linker onderarm.
“Ik heb zijn oor afgesneden”.

We zijn al bij ons hotel. ‘Wat zei ik? Onder de 20 ringgit meneer’. We stappen uit en geven de rit een 9/10. Dat is 2 volle punten meer als de slechtziende Chinees die de routes puur op basis van zijn geheugen reed.